Na 6-tym kilometrze znajdował się nawrót w kierunku mety. Rozpoczęły się najtrudniejsze kilometry tego biegu. Bo niby już bliżej końca, ale jeszcze tak nie do końca. Siódmy kilometr zrobiliśmy w czasie 4:45 km/min, a kolejny w 4:50 km/min. Zaproponowałem mu, aby dwa ostatnie podzielił sobie na fragmenty. Z doświadczenia wiem, że tak łatwiej poradzić sobie z narastającym zmęczeniem – szczególnie tym psychicznym. Doskonale pamiętam jak rok temu usilnie oczekiwałem pojawienia się tabliczek z oznaczeniami 8 i 9 kilometra. Czas trwał wtedy w nieskończoność. Założę się, że w tym roku podobne odczucia miał Adam.
Im więcej mu nawijałem nad uchem, tym bardziej przyspieszałem. Widziałem, że biegnie resztkami sił. Nie byłem do końca pewien, czy starczy mu ich do końca. Postanowiłem postawić wszystko na jedną kartę i jeszcze nieco przyspieszyć. 9-ty km zrobiliśmy w czasie 4:40 min/km, a kolejny w 4:38 min/km.
Ostatnia prosta… Wtedy dopingowałem go najmocniej. Krzyczałem, że teraz to musi dać z siebie 200%. Tak też zrobił. Na metę wbiegliśmy z czasem 48:03. Brat Adam uzyskał nową życiówkę. Jestem z niego cholernie dumny! Wiem, że on z siebie również.
Mam nadzieję, że w końcu uda mu się zwalczyć nikotynowy nałóg, dzięki czemu kolejne życiówki przyjdą mu o wiele łatwiej i będą jedynie kwestią czasu.
To był mój pierwszy start w roli pacemakera i wiecie co? Spodobało mi się! Fajnie jest kogoś motywować, dbać o właściwe tempo, a na mecie cieszyć się z dobrze wykonanej roboty. Jestem przekonany, że wkrótce odezwę się do organizatora, któregoś z przyszłych biegów i zgłoszę swoją chęć do poprowadzenia grupy na konkretny czas. Fucha zająca to z jednej strony spora odpowiedzialność, a z drugiej ogromna dawka satysfakcji.
Jak oceniam bieg?
Ogólnie bardzo pozytywnie. Myślałem, że w tym roku, biegnąc nieco wolniej niż ostatnio, poprzybijam kibicom zaległe „piątki”. Prawda jest taka, że w tym roku nie za bardzo miałem komu. Na trasie były w zasadzie tylko 2 miejsca, w których kibice ustawili się w większej ilości. Pierwsze znajdowało się koło Zamku Sułkowskich, a drugie dopiero na mecie. Osób, które żywiołowo nas dopingowały, mógłbym policzyć na palca 2-3 rąk. Nie mówię, że jakoś bardzo mi to przeszkadzało, ale fajnie, gdyby organizator zadbał o jakąś oprawę. Bębny przed ostatnią prostą? Z chęcią bym je tam usłyszał. To niby tylko 10 km, ale idealnie w środku miasta. Można to jakoś wykorzystać. No i toalet w okolicy startu mogło by być zdecydowanie więcej.
Medal, który otrzymałem na mecie, urzekł mnie od pierwszej chwili, gdy go ujrzałem. Jest piękny, urodziwy i elegancki zarazem! Organizator naprawdę stanął na medalowej wysokości zadania. Najładniejszy, który do tej pory otrzymałem na dystansie 10 km.
Do Bielska zapewne wrócę za rok. To miasto, w którym mieszkałem przez pierwsze 3 lata swojego życia. Darzę je sporym sentymentem. Mam nadzieję, że czeka mnie tam jeszcze wiele fantastycznych emocji.
[shareaholic app=”share_buttons” id=”10261725″]
[shareaholic app=”recommendations” id=”10261733″]
4 komentarze
Świetna relacja.Gratuluję udanego biegu Tobie i bratu.Dla mnie ten bieg był też ogromnie ważny bo pierwszy 😉
Zgadzam się z Twoimi odczuciami na temat biegu i ogromnie mi miło, że o mnie wspomniałeś 😉 Pozdrawiam serdecznie!
Dzięki wielkie 🙂 Jakże mógłbym o Tobie nie wspomnieć? 😉 Gratuluję pierwszego biegu i do zobaczenia gdzieś na kolejnej trasie 🙂
Super relacja podziwiam umiejętność tak perfekcyjnego kontrolowania tempa biegu… Swoją drogą wciąż marzę, że pobiegnę ze swoim bratem w tym samym biegu, o wspólnym biegu obok siebie jeszcze nie marzę – z nudów by ze mną umarł 😉
Co do kontrolowania tempa, to przyszło mi to z czasem. Wcześniej wykres tempa wyglądał nieco bardziej sinusoidalnie 😉 Mam nadzieję, że mimo wszystko ze sobą wystartujecie 🙂