Mattoni Olomouc Half Marathon 2017 – 24.06.2017 r.

Pech chciał, że im bliżej było do rozpoczęcia zawodów, tym mniej chmur było na niebie. Po jakimś czasie wszystkie zniknęły. Wtedy to udało mi się spotkać z Marcinem Dulnikem z bloga Dulnik Biega (dulnikbiega.pl). Mieliśmy to zrobić już rok temu, w trakcie maratonu w Pradze. Niestety wtedy jakoś nie wyszło. Było więc co nadrabiać.

Wkrótce dołączyła do nas Natalia z RUN with MUM (runwithmum.pl). To właśnie z nimi miałem spędzić ponad półtorej godziny. Więcej blogerów na metr kwadratowy nie zanotowałem.

No właśnie. Przed wyjazdem do Ołomuńca zamierzałem pobiec w okolicy 1:35-1:40 h. Na pewno nie chciałem powtórzyć błędów z przed roku kiedy to, nie bacząc na warunki atmosferyczne, ruszyłem na hurrra w tempie 4:11 min/km. Po jakichś 30 min było pozamiatane – spacer przerywałem sobie lekkim truchtem, który trwał do samej mety.

W trakcie rozmowy z Marcinem dowiedziałem się, że będzie on pacemakerem dla Natalii, która chciała złamać 1:35 h. Od razu wyraziłem chęć pomocy. Czułem jednak, że i dla mnie to tempo może być zbyt mocne. Cienia na trasie jest niestety jak na lekarstwo. Przy bezchmurnym niebie i z temperaturą znacznie powyżej 30 stopni Celsjusza, Ołomuniec nie sprzyja poprawianiu życiówek. Łatwiej jest się opalić. Mimo wszystko spróbować zawsze warto.

Przed 19:00 weszliśmy do strefy B, a kilka chwil później byliśmy już na trasie. Charakterystyczny utwór, pierwsze oklaski i rozświetlona promieniami słońca ulica. Zaczęło się! Magio trwaj.

W początkowej fazie staraliśmy się nie zgubić wśród tłumu. Na bieżąco kontrowaliśmy tempo i siebie nawzajem. Pierwszy kilometr zrobiliśmy w 4:39 min, kolejny już o 8 sekund szybciej.

Biegło mi się bardzo dobrze. Rozmawialiśmy na miliard różnych tematów. Komentowaliśmy także sznur kibiców, którzy pomimo trudnych warunków, ciągnął się przez całą długość trasy. Marcin z Natalią byli tym faktem miło zaskoczeni. Ja wiedziałem czego się spodziewać. Mimo wszystko przeżywałem to tak samo intensywnie, jak oni.

[zdj. runczech.com]

No właśnie, czego bym nie napisał, to i tak nie oddałbym atmosfery tego biegu. Poruszałem ten wątek chyba z miliard razy. Czas aby poruszyć go ponownie. Kibice w Ołomuńcu to najlepsi kibice na świecie! Serio. Znacznie ponad 30 stopni Celsjusza, a oni nie dość, że stoją w słońcu, to jeszcze klaszczą i żywiołowo dopingują. Wszyscy – jak jeden mąż i jedna żona. Tego naprawdę nie da się z niczym porównać. Wrażenie jest niesamowite. Są biegi, na których czujesz się jak persona non grata – kierowcy, czekając na przejazd, częstują Cię serdecznym fakiem. Są też takie, którymi żyje całe miasto. Ołomuniec zalicza się do tej drugiej grupy. Mało tego! On stoi na pierwszym stopniu podium.

[zdj. runczech.com]

Niesieni falą dopingu trafialiśmy na kolejne punkty z wodą i przebiegaliśmy pod kolejnymi zraszaczami. W Ołomuńcu postarali się o to, że nawet krople były jakby większe. Kilka wizyt pod zraszaczami i człowiek wyglądał, jakby właśnie się wynurzył z jeziora i postanowił sobie pobiec.

Nasza współpraca przebiegała bez żadnych zakłóceń. Podawaliśmy sobie kubki i gąbki z wodą. Z czasem jednak rozmów było jakby mniej. Spojrzałem na tętno, a tam wynik w okolicy 184, 185 unm. To było gdzieś na 5,5 km. Pamiętam, że oznajmiłem wtedy współtowarzyszom, iż podejmuję męską decyzje: zwalniam. Dosyć nieznacznie, ale jednak. Powiedziałem, że nie chcę, aby powtórzyła się sytuacja z przed roku, gdy metę mijałem na skraju wycieńczenia. Życzyłem im powodzenia. Szczególnie Natalii, bo to ona tego wieczora walczyła o złamanie 1:35 h.

Wydawało mi się, że zwolniłem. Teraz, patrząc na wykres na endomondo, wcale tego nie zrobiłem. Po prostu oddaliłem się od nich o jakieś kilkanaście metrów i nadal poruszałem się z podobną prędkością. 6-ty km zrobiłem w 4:31 min, a kolejny w 4:36 min.