Ten podbieg ma to do siebie, że na początku nie widać jego końca. Zaraz za długą prostą pojawia się zdradziecki zakręt w lewo, który jest… dalszą częścią podbiegu. Jakże mogłoby być inaczej?
Stał się cud!
Panie i Panowie – zwyciężyłem! Pokonałem te nieszczęsne 1000 m i tym razem to ja byłem górą!
Cały czas biegłem. Nie zatrzymałem się nawet na samym końcu.
Za co kocham trasę połówki w Żywcu?
Właśnie za ten finisz.
[zdj. FotoMaraton.pl]
Po wniesieniu pojawiła się najlepsza nagroda, którą można było sobie wymarzyć – stromy zbieg. Taki crème de la crème całej trasy.
[zdj. FotoMaraton.pl]
20-sty km pokonałem w 3:46 min. Zapewne gdyby nie te kilkadziesiąt podbiegów, które miałem w nogach, byłoby jeszcze lepiej.
W tle już słyszałem spikera. Doping był coraz mocniejszy.
Niesiony falą zacząłem wyprzedzać kolejnych biegaczy. Spojrzałem na Garmina – właśnie minęło 1:30 h biegu. Do mety zostały już niewiele.
[zdj. FotoMaraton.pl]
Resztkami sił przyspieszyłem. Chciałem chociaż, aby na początku wyniku pojawiło się: 1:30:xx.
Udało się!
Wynik: 1:30:42!
Zgiąłem się w pół. Otrzymałem folię termiczną, a także piękny medal. Byłem z siebie niesamowicie zadowolony! W życiu bym się nie spodziewał, że na takiej trasie i przy takich warunkach, uda mi się osiągnąć tak dobry rezultat. Przecież prawie złamałem 1:30 h. Co najważniejsze – działo się to na trudnej, żywieckiej trasie!
 |
 |
Schowałem się w namiocie i poczekałem na swoich kompanów. Po kilkudziesięciu minutach byliśmy już w komplecie. Było mi tak zimno, jak chyba jeszcze nigdy przedtem. Szybko ściągnąłem z siebie mokre rzeczy, ubrałem suche, nakryłem się kurtka i włączyłem ogrzewanie tylnej kanapy. Wreszcie było mi ciepło. Odpływałem do krainy wrzątku i termoforów.
Jak oceniam bieg?
Z tego co pamiętam, w ostatnich latach na starcie panował niesamowity ścisk. Dzięki stworzeniu stref startowych, tym razem było już o niebo lepiej. Z tego co wiem, bywały lata, w których na trasie brakowało wody. Tym razem postarano się aż nadto.
Wodę rozdawano w 0,5 l butelkach. Z tego co widziałem, każdy brał taką butelkę, robił łyk – dwa, po czym napełnioną w ok 90%, wyrzucał na bok. Rozumiem, że organizator chciał, aby problem braku wody już się nie pojawił. Mimo wszystko uważam to za spore marnotrawstwo. Były momenty, w który biegłem wśród ledwie napoczętych butelek, z których przecież już nikt nie skorzysta. Może na drugi raz lepiej mimo wszystko wrócić do kubków?
Do organizacji nie mam żadnych dodatkowych zastrzeżeń. Jeżeli chcecie się sprawdzić na wymagającej trasie, która potrafi przynieść tyle samo cierpienia, co satysfakcji, to spróbujcie swoich sił w przyszłorocznej XX jubileuszowej edycji.
Ja tam będę.
Nawet gdy odczuwalna temperatura spadnie poniżej 30 stopni Celsjusza.