ENDO_Podsumowanie 2016 r.

4. Na minus.

Długo się zastanawiałem co w ubiegłym roku mi nie wyszło. I wiecie co? Było tego o wiele mniej, niż w 2015 r.

a) Półmaraton w Ołomuńcu.

Ołomuniec kocham całym swym męskim sercem, o czym zresztą napisałem w swojej pierwszej relacji z tego półmaratonu [vol. 1, vol. 2]. W ubiegłym roku ponownie się tam pojawiłem. W najgorszym z możliwych momentów.

W życiu nie było mi tak gorąco jak wtedy. na 4h przed biegiem odczuwalna temperatura dochodziła do 35 stopni Celsjusza. O 19:00 było lepiej może o jakieś pół stopnia.

Umarło mi się gdzieś w okolicach 7-ego km. Czułem się jak na 30-tym km w trakcie jakiegoś nieudanego maratonu. To sobie szedłem, to nieco podbiegłem, a w każdy zraszacz wpatrywałem się jakby mi się miał ktoś w tych strugach wody objawić.Jakiś pozytyw? Powyższe zdjęcie. Jedno z najlepszych, które zrobiono mi w trakcie zawodów.

b) 5 km (?) w Bukownie.

To miał być bieg na 5 km. Sprawdzian na dystansie, na którym łatwo o ustanowienie nowego tętna maksymalnego. Tak więc, przyjechałem, dałem z siebie wszystko ustanawiając tętno max na 204 unm i okazało się, że przebiegłem prawie 200 metrów więcej.

Co prawda organizator wpisał do regulaminu bieg na 5 km, ale z uwagi na usytuowanie startu/mety, trasa liczyła około 5170 m. Z mojej korespondencji z dyrektorem biegu okazało się, że ten doskonale wiedział o tym fakcie, ale jakoś nie kwapił się, aby gdzieś się o tym pochwalić. Najzwyczajniej w świecie poczułem się oszukany. Tyle w temacie.

5. Na plus.

Zdecydowanie było tego więcej.

a) Pierwsze podium w życiu na dystansie półmaratonu!

Ta sztuka udała mi się w trakcie X Śląskiego Maratonu Noworocznego Cyborg. Pamiętam, że było zimno jak jasna chole*a. Dając siebie wszystko metę pokonałem po 1:31:53 żwawego biegu nie wiedząc do końca, który jestem w klasyfikacji.

Trzeci? Podium? Brąz? Fanfary i konfetti! Szacun na dzielni do końca następnego kwartału!

To zdjęcie zrobiono mi wkrótce po tym, jak się o tym dowiedziałem. Z wrażenia prawie wyskoczyły mi oczy.

b) Złamałem 3:30h w maratonie!

Kolejna litera alfabetu i kolejny wykrzyknik w tytule. No, ale jakże może być inaczej? Po tryliardzie prób (i błędów) w trakcie 17. PKO Poznań Maraton wreszcie udało mi się złamać 3:30 z niezbyt sporym zapasem. Od porażki dzieliło mnie dokładnie 19 sekund. Co to jest na dystansie 42 km i 195 m? Wolniejsze złapanie kubka z wodą? Zbyt długie wpatrywanie się w dane z Garmina? Przebiegnięcie kilku zakrętów bardziej po zewnętrznej?

Ostatnie kilkaset metrów to największy wysiłek w moim życiu. Nigdy nic tak bardzo mnie nie bolało jak wtedy. Było warto! Z Poznania wyjechałem na tarczy, z której nie zamierzam schodzić.