Styczeń już się skończył. Przyszedł więc czas, aby go jakoś podsumować. Ile przebiegłem? Jak trenowałem? Czy mam już na koncie jakiś medal? Czy dostałem już Pit 11 i mogę się rozliczyć z fiskusem? Sprawdźmy…
Endomondo mówi, że w styczniu przebiegłem dokładnie 233 km i 310 m. Dodam, że w blisko 3-letniej historii mojego biegania, dopiero po raz trzeci udało mi się przekroczyć barierę 200 km.
Styczeń był kluczowy dla treningu pod tokijski maraton. Ubiegły miesiąc rozpocząłem od medalu za półmaraton przy maratonie Cyborga [relacja]. W kolejne dni trenowałem w następujący sposób:
– wtorki i czwartki po 10 km w tempie 5:00-5:10 min/km,
– soboty 15 km w tempie 5:00-5:15 min/km,
– niedziele 20-25 km w tempie 5:30 min/km.
Nie było żadnych skipów, interwałów czy przebieżek. Rok temu trenowałem według planu Jerzego Skarżyńskiego na złamanie 3:30h. W 1/3 planu, robiąc interwały, coś mnie zabolało pod kolanem i tak już na jakiś czas zostało. Musiałem przerwać trening i zawaliłem kilka startów. Tym razem nie zamierzałem eksperymentować i do lutowego wyjazdu chciałem dotrwać w zdrowiu. Biegać nieco spokojniej, ale systematycznie. Ciało mam z gatunku tych kontuzjogennych i chyba czas najwyższy się z tym pogodzić.
A propos kontuzji. Styczeń obył się bez większego uszczerbku na zdrowiu. Przez jakieś 2 tygodnie doskwierało mi słynne Shin Splints, czyli ból po wewnętrznej stronie piszczeli. Okłady z lodu, masaż i rolowanie na wałku – to mój przepis na to ustrojstwo. Podziałał i tym razem. Na razie (odpukać!) jest ok.
Za 17 dni najważniejszy start tego sezonu. Na ile oceniam swoją maratońską formę? Ciężko stwierdzić. Wydaje mi się, że jest to przedział między 3:30-3:45 h.
Poniżej kilka zdjęć z ostatnich treningów. Wszystkie wykonane Xperią Z3 Compact – idealnym smartfonem na kurz, śnieg, deszcz i zdjęcia pod słońce!
 |
 |
 |
 |
 |
 |