ENDO_Podsumowanie 2016 r.

c) Nowa życiówka w półmaratonie.

Czasami jedzie się na jakiś bieg i bez żadnej przedstartowej presji – wyjeżdża się z nową życiówką. Tak właśnie było w moim przypadku. W trakcie II Rudzkiego Półmaratonu Industrialnego do mety dobiegłem w czasie: 1:28:49. Szok i niedowierzanie! Pofałdowana trasa, bieg wieczorową porą (o wiele bardziej wolę startować rano) – jak to się mogło stać? Nie ważne. To był wyjątkowo udany start. Rok temu było zupełnie inaczej.

d) „P” jak Pacemaker.

Napisałem do organizatora Biegu im. Wojciecha Korfantego z propozycją powołania pacemakerów. Zgodził się i tym samym zostałem pierwszym zającem w ponad dwudziestoletniej historii tego biegu (muszę to sobie wpisać w CV). Wraz z Przemkiem prowadziliśmy grupę na na 50 min.

Ogromna odpowiedzialność, ale także i ogromna frajda – tak mógłbym to podsumować. Móc wspierać swoją grupę, ale także mijanych biegaczy, było niezwykle fajnym i budującym doświadczeniem. Do powtórzenia!

e) „P” jak plaża.

Przebiegłem ponad 7 tys. km, ale żaden z nich nie odbył się na plaży. Nadrobiłem to w trakcie wakacji.

 Błoga cisza i równie błogi spokój. I jeszcze kilka fajnych zdjęć. Jest co wspominać.

f) Jedziemy z tym koksem! Umc umc baby! Umc umc umc!

Z uwagi na start w Poznaniu, ubiegłym roku wyjątkowo nie mogłem wziąć udziału w trakcie PKO. Silesia Marathon. Co zrobiłem w zamian? Pożyczyłem głośnik, na pendrive’a nagrałem same taneczno-mobilizujące szlagiery, ustawiłem się w okolicach znacznika z 37 km i zrobiłem złowieszcze zdjęcie z ręki:

Przez kilka godzin dotknąłem więcej ludzi niż w całym swoim życiu. Od przybijania „piątek” dłoń przybrała purpurowy odcień. Straciłem głos i wyczerpały mi się baterie w mikrofonie. Cholernie zadowolony wróciłem do domu. Sądząc po komentarzach, chyba się udało.

Epilog.

Tak się składa, że w 2016 r. odeszła moja przyjaciółka Ania. Wiecie taka jedna z tych najlepszych. To właśnie przy Jej boku zacząłem biegać. Doskonale pamiętam nasze pierwsze treningi w jednym z okolicznych parków. W marcu 2012 r. rozpoczynaliśmy wspólnie półgodzinne interwały. Każdy miał stoper i pilnował tego, kiedy wreszcie będzie można przejść do marszu. Po kilku tygodniach byliśmy w stanie przebiec 30 minut bez chwili odpoczynku. Rozpierała nas niesamowita duma!

Wzięliśmy udział w kilku wspólnych startach. Z czasem nasze sportowe drogi się rozeszły. Ja nadal klepałem asfalt, a Ona zakochała się w górach. Każdą wolną chwilę spędzała na ściance wspinaczkowej bądź na szlaku. Z każdej wyprawy pokazywała mi kilka zdjęć. Mówiła, żebym i ja kiedyś spróbował.

Gdybym tylko mógł oddać wszystkie medale i wywalczone w bólu życiówki za to, aby tego felernego dnia wszystko potoczyło się inaczej, to zrobiłbym to w mgnieniu oka. Prawdę mówiąc oddałbym o wiele więcej.

Dzisiaj jesteśmy, jutro może nas już nie być. Nie warto przejmować się pierdołami. Bądźmy dobrzy i fair względem siebie nawzajem, choć wiem, że w tych dziwnych czasach, pełnych podziałów i nienawiści, może się to okazać trudne.

Z koleżeńskimi pozdrowieniami,
admin drogidotokio.pl

[shareaholic app=”share_buttons” id=”10261725″]

[shareaholic app=”recommendations” id=”10261733″]